Even langs de tietenpletter

Pix' Daily confessions

     8

Van de week mocht ik weer, conform de oproep van het Bevolkingsonderzoek, even door óf langs de tietenpletter. Ik stapte er enigszins laconiek in, zie geen beren op de weg, want de vorige keer was het een piece of cake immers. Geen pijntjes, geen gedoetjes, niets van dat alles. Bovendien heeft mijn lichaam genoeg spekkie spekkie opgebouwd om elk pijntje te ondervangen, zo dacht ik.

Nu dat heb ik geweten of béter gezegd: wél gevoeld. Ik had de eer een vlotte jonge dame voor me te hebben die me niet echt zachtzinnig in de door haar gewenste poses en door het hele gênante proces manoeuvreerde. Te beginnen, nee ik ben niet preuts, maar sinds een paar jaar gaat mijn pronte voorgevel nu toch echt wel zuidwaarts. Eer ik er toe over ga halfnaakt een kamer binnen te stappen, zonder schaamte (en ja, waarom eigenlijk?), en zonder ze te bedekken met mijn beide armen, gaat er wel wat moed inspreken vooraf.

Maar gelukkig hoef je niet bang te zijn voor afwijzende reacties. En dat kamertje waar de opnames geschieden is dusdanig donker, dat de weinige lichtinval het geheel wellicht wat poëtisch aandoet. Maar hoogstwaarschijnlijk drong mijn schaamte en dat super gênante niet eens tot haar door. Ze trok even hier en vervolgens ook nog even daar, negeerde die anderhalve meter afstand straal. En hup, ram, kebang, och, de pletter erop. Ik verwachte min of meer dat ze geamputeerd waren, nadien. Nu zou ik daar in verband met mijn wat kwetsbare rug niet eens zo’n bezwaar tegen hebben, maar dan toch.

Moet je tijdens het moment van röntgenopname ook nog even je adem inhouden. Maar ach, dat duurt maar drie tellen. Gelukkig waren de foto’s direct gelukt, anders had ik nog eens in de herhaling gemoeten.

Vervolgens sta je na vijf minuten plotseling weer enigszins verfomfaaid buiten, want allergehaast heb je jezelf weer aangekleed. En hoop je maar weer dat die uitslag van deze tietenpletsessie voorspelbaar goed blijkt. Al blijft het dan toch nog wel even je adem inhouden voor een weekje of twee. Maar daar kunnen louter twee beren op de weg ook niets aan doen.

Post-navigatie:




Wat je niet wil missen:

8 thoughts on “Even langs de tietenpletter

  1. Mooie tietel.

    Zelf denk ik dat er ook een landelijk prostaat-onderzoek mag komen. Bij mij is prostaatkanker bij toeval ontdekt, omdat m’n ‘blaasproblemen’ niet verdwenen. Een vrouwlijke arts zag niets vreemds in m’n blaas en liet me verder onderzoeken. Allemaal lullige bezigheden, waar ik op zo’n moment niet bij stilsta.

    1. @Ximaar: Dank je wel.

      Ja, dat denk ik ook inmiddels. Het is juist voor heren die wat moeite ondervinden hun blaasproblemen serieus te nemen, een absolute must. :-p

  2. Heb het maar een keer ondergaan, toen ik een jaar of 24 was. Niemand vertelde waarom en toen vroeg ik daar nog niet naar. Grote cup, weinig vet maar veel borstweefsel. En stiksacherijnige jonge vrouw die snauwde dat ik me niet zo moest aanstellen toen ik melde dat het pletten ontzettend veel pijn deed. Ik voelde me dan ook een sukkel. Hoewel het feit dat mijn tieten helemaal zwart van de bloeduitstortingen werden, geen teken van aanstelleritus waren, vermoed ik. Bij het ophalen van de uitslag – die gewoon goed was – werd me gevraagd waarom dat onderzoek in hemelsnaam gedaan was. Tja, dat wist ik ook niet.

    Zie niet erg uit naar bevolkingsonderzoek (nog ruim een jaar te gaan voor ik de leeftijd heb)

    1. @CiNNeR: Ja, dat klinkt niet fijn, zeg. Weet wel dat het alleszins te maken heeft met de persoon die je in de diverse poses worstelt.

      Maar halleluja… Gelukkig was mijn uitslag goed. Weer een feestje te vieren. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll Up
%d bloggers liken dit: